Foto: uit open bronnen
De reden ligt in een detail dat voor altijd een scheiding heeft gemaakt tussen tamme bontmensen en wilde roofdieren
De vertrouwde “miauw” en de dreigende grom van de tijger hebben een totaal verschillende oorsprong, ondanks de gemeenschappelijke voorouders van de dieren. Het verschil in geluiden wordt verteld in het materiaal BBC Wildlife.
Het heeft allemaal te maken met de structuur van de keel. Onze huiskatten hebben een hard epigeaal botje in hun stemapparaat. Het zet het strottenhoofd vast en zorgt ervoor dat het kan trillen, zodat we een zoet spinnetje kunnen horen.
Leeuwen en tijgers hebben in plaats van dit harde bot een elastisch ligament. Het rekt uit, waardoor een groot “geluidskanaal” ontstaat. Zoals het Carnegie Museum of Natural Science opmerkte, is het dit flexibele weefsel dat grote katten in staat stelt om dat “griezelige gebrul” te maken. Maar door diezelfde ontspanning in de keel kunnen ze fysiek niet spinnen.
Geografie van stem
Interessant genoeg dicteert zelfs de omgeving hoe katten “praten”. Onderzoekers hebben een interessant patroon opgemerkt:
- Bewoners van jungles en bossen maken vaker hoge geluiden die lijken op “miauwen” omdat het makkelijker is om een signaal over te brengen in dicht struikgewas.
- Bewoners van open vlaktes (zoals leeuwen in de savanne) grommen zo laag en diep mogelijk, zodat het geluid kilometers door de lege ruimte reist.
